অসমীয়া   বাংলা   बोड़ो   डोगरी   ગુજરાતી   ಕನ್ನಡ   كأشُر   कोंकणी   संथाली   মনিপুরি   नेपाली   ଓରିୟା   ਪੰਜਾਬੀ   संस्कृत   தமிழ்  తెలుగు   ردو

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ବିକାଶରେ ଡିଜିଟାଲ ଟେକନୋଲୋଜି

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ବିକାଶରେ ଡିଜିଟାଲ ଟେକନୋଲୋଜି

ଡିଜିଟାଲ ଟେକନୋଲୋଜି

ଆନିମେସନ କି କମ୍ପୁଟର ଗେମ ହେଉ ଅବା ଟେଲିଭିଜନର ମନୋରଞ୍ଜନ ହେଉ ଆଜିର ପିଢ଼ିକୁ ଦେଖି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାଦାନ ତିଆରି ଘୋର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ନହେଲେ ଭାଷା କେବଳ ଭାଷା ସାହିତ୍ୟର ନିଗଡ଼ ଭିତରେ ଚିରକାଳ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିଥିବ ଯେ!

ଓଡିଆ ଭାଷାର ଇତିହାସ

୨୫୦୦ରୁ ଅଧିକ ବର୍ଷ କାଳ ଲୋକମୁଖରେ, କଳା-ସାହିତ୍ୟ-ସଉଧ ଗଢ଼ା-ବିଜ୍ଞାନ ତଥା ନାନାଦି ବିଷୟ ଜଣାଇବା ଓ ଜାଣିବାରେ ଲାଗି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଟି ଏବେ ବି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବିତ । ଏତେ ଲମ୍ବା କାଳ ଧରି ଜୀଇଁଥିବା ଭାଷା ଜଗତରେ ହାତଗଣତି ଆଉ ଓଡ଼ିଆ ତା ଭିତରୁ ଗୋଟେ ହେବା ସବୁ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ କୋଟିନିଧି । ତେବେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଟି ସିନା ପୁରୁଣା, ତା' ସାହିତ୍ୟ ସୁନ୍ନତ, ବୋଲି ସାବଲୀଳ, ସବୁରି ତୁଣ୍ଡରେ ପଇଟେ, ହେଲେ ଏହାର ଖାଦି କେମିତି? ଭାଷାଟିଏ ହଳିଆ ଓ ରଜା ଉଭୟ କହିଲେ ଯାଇ ସିନା ବଢ଼ିବ । ନୋହିଲେ ଗରିବର ଭାଷା ହୋଇ ଅଧାର ନ ପାଇ ଭାଷାଟି ମରିଯିବ ଯେ । ଧନୀମାନେ ସମାଜର ମାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାଟା ଯେତେ ଦାରୁଣ ହେଲେ ସତ । ପୁଣି ରାଜନୀତି ଓ ଜଣାଶୁଣା ଚଳଣି (ପପୁଲାର ମିଡ଼ିଆ) ଲୋକଙ୍କୁ ଖୁବ ବେଶୀ ପ୍ରଭାବିତ କରେ । ଭାଷାଟିକୁ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ କରିବା ଓ ସେମାନଙ୍କ ଦେଇ ଏହାକୁ ବିକାଶିବା ଲାଗି ଲୋଡ଼ା ଅନେକ ସାଜ-ସରଞ୍ଜାମ । ଏଥିରୁ କିଛି ଗଢ଼ା, ଆଉ କିଛି ଗଢ଼ାହେବା ଲୋଡ଼ା । ଯଦିଓ ସରକାରଙ୍କ ଭାଷା-ଯୋଜନାରେ ଭାଷା ପାଇଁ ସଜ (ଟୁଲ) ଗଢ଼ା ଏକ ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟ ହେବା ଉଚିତ ଏଯାଏ ତାହା କାଣିଚାଏ ମଧ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ । ସରକାରଙ୍କ ଭାଷା ବିକାଶ କେବଳ ସାହିତ୍ୟ ସଭା, ପ୍ରକାଶ ଓ ସାହିତ୍ୟିଙ୍କ ଭିତରେ ସୀମିତ ହୋଇଯାଇଛି । ଏ ମନଭାବ ବଦଳ ନ ହେଲା ଯାଏଁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କିମ୍ବା ସଙ୍ଗଠନ ସ୍ତରରେ ଉଦ୍ୟମ ହେବା ଚାହି । ନୋହିଲେ ଏକ୍ଷଣି ବୟସ୍କଙ୍କ ଭିତରେ ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇପଡ଼ୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଟି ବୁଢ଼ା ଭାଷା ଓ ବୁଢ଼ାଙ୍କ ଭାଷା ହୋଇ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଯିବା ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ଏ ଜଗତ ଦେଖିଛି ଅନେକ ଛାମୁଆଁ ପୁରୁଣା ଭାଷା କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ନୂଆ ଭାଷାଙ୍କ ଆଗରେ ବାମନ ହୋଇପଡ଼ିବା । ହିବ୍ରୁ ଗ୍ରୀକ ଏମିତି ଦୁଇ ଭାଷା । କେଇ ଶତାବ୍ଦୀ ଭିତରେ ସେମାନଙ୍କ ପତିଆରା କାହିଁରୁ ନାହିଁ ହୋଇଗଲା । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପାଇଁ ଏ ସଙ୍କଟଟି ଆସିବା କିଛି ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ । ଆଜିଯାଏ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ନେଇ ଯାହା ହୋଇଛି ସେଥିରୁ ସାହିତ୍ୟଟି ସୀମିତ ଓ କେବଳ ଲେଖକଗଣଙ୍କ ଭିତରେ ସୀମିତ । ଖୁବ କମ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଆଜି ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ନ୍ତି ।

ଏକ କାଳେ ଆମ ସିନେମାର ଭାରୀ ଟାଣ ଥିଲା । ହେଲେ ଆଜି ତା' ହିନ୍ଦୀ ଓ ପଡ଼ିଶା ତେଲୁଗୁ ସିନେମା ପଦଦଳିତ । ସେମିତି ଆମର ମିଡ଼ିଆ । ଆମ ନିଜର ବୋଲି ଯେଉଁ ପାଲା, ଦାସକାଠିଆ ଓ କେତେ ପ୍ରକାରର ନାଚ ଓ ପରିବେଷଣ ଥିଲା ସେସବୁ ଏବେ ମିଉଜିଅମରେ ସାଇତା ହେବା ଅବସ୍ଥା ଆସିଛି । ଅନେକ ଓଡ଼ିଆ କେବଳ ଓଡ଼ିଆ କହିଜାଣନ୍ତି, ଲେଖିଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ଲେଖିଜାଣନ୍ତି ସେମାନ ଟାଇପ କରିଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ । ଫଳରେ ସେମାନେ ଯେବେ ଇମେଲ କି ଫେସବୁକ ବା ଡିଜିଟାଲ ମିଡ଼ିଆ ସଙ୍ଗେ ଭାବ ଯୋଡ଼ନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ ସବୁ ଇଂରାଜୀରେ କରିବାକୁ ହେବ । ତେଣୁ ଇଂରାଜୀ ନ ଜାଣି ଗାଁ ଗହଳ ଲୋକେ ଇଂରାଜୀରେ ବାହାଘର ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ଛାପିଲା ଭଳି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଇଂରାଜୀରେ ବା ଲାଟିନ ଅକ୍ଷରରେ ଓଡ଼ିଆ ଇଂରାଜୀ ମିଶେଇ ଲେଖନ୍ତି । ଏଥିରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ସାବଲୀଳ ପ୍ରାକୃତିକ ଗତିରେ ବାଧା ପଡ଼େ । ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷାରେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଟି କେବଳ ଏକ ବିଷୟ ଭାବେ ପଢ଼ାହୁଏ । ଆଉ ଏବେ ଇଂରାଜୀ ମିଡ଼ିଅମ ସ୍କୁଲ ସବୁଠି ଖୋଲିଲା ପରେ ଓଡ଼ିଆ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଛୁଆଁ ହୋଇଯାଉଛି । ସତରେ ଇଂରାଜୀ ମିଡ଼ିଅମରେ ପଢ଼ି ପିଲାଙ୍କର କିଛି ଉନ୍ନତି ହେଉ କି ନହେଉ, ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ମିଡ଼ିଅମ ସ୍କୁଲରେ ଅତି ତଳମାନର ପଢ଼ା ସକାଶେ ଅଭିଭାବକେ ଓଡ଼ିଆ ସ୍କୁଲରେ ପିଲାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ମଙ୍ଗୁନାହାନ୍ତି ।

ଆଜିକାଲି ଘରେ ଘରେ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ । ପିଲାଏ ସାନବେଳୁ ଗେମ ଖେଳିବା ଆରମ୍ଭିଲେଣି, ହେଲେ ଗେମ ଖେଳିବା ଦେଇ ସେମାନେ ନାନାଦି ଇଂରାଜୀ ଆଦବ କାଇଦା ଶିଖିବା ବେଳେ ନିଜ ସଣ୍ଠଣାତକ ଜମାରୁ ଶିଖିପାରୁନାହାନ୍ତି । ଆମ ଭାଷାରେ ମୋବାଇଲ ଗେମ କାହିଁ? କାର୍ଟୁନ, ଆନିମେସନ ଆଦି ପିଲାଙ୍କ ମନ ଉପରେ ଖୁବ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ । ଜଣାଶୁଣା ଇଂରାଜୀ ଚ୍ୟାନେଲସବୁ ସବୁ ବାକି ଭାଷାରେ ଅନୁଦିତ ହୋଇ ଉକ୍ତ ରାଇଜମାନଙ୍କରେ ମିଳିଲା ବେଳେ ଓଡ଼ିଶାରେ ସବୁ ଚ୍ୟାନେଲ ହିନ୍ଦୀରେ । ପିଲା କେମିତି ବା ଓଡ଼ିଆମୁହାଁ ହୁଅନ୍ତେ?

ଲୋକେ ସ୍କୁଲ ୨୫ ଭାଗ ଶିଖୁଥିଲେ ଟିଭି କି କମ୍ପୁଟର ଗେମରୁ ବାକି ୭୫ ଭାଗ ଅନେକ ବିଷୟ ଆହରଣ କରନ୍ତି । ଖୁବ କମ ଭାଗ ଲୋକ ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ନ୍ତି । ସମାଜର ସଚେତନ ଆଉ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଲୋକେ ନାନାଦି ବିଷୟରେ ରଚନ୍ତି ଆଉ ପାଠୁଆମାନେ ଗବେଷଣା କରି ଲୁଚିଯାଉଥିବା, ହଜିଯାଉଥିବା ବିଷୟରୁ ନୂଆ ନୂଆ ସଜ ସାଉଁଟନ୍ତି । ଓଡ଼ିଆ ପାଇଁ ଏସବୁ କେତେ ହୋଇଛି ତା' ଅନୁଶୀଳନ କଲେ ଆମ ଭାଷାର ସ୍ଥିତି ଜଣାଯିବ । ପୁଣି ଏ ଦେଶର ୨୦ ଭାଗ ଯୁବ ବର୍ଗର । ଆଗକୁ କିଛି ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ଆଗେ ସେମାଙ୍କ ମନ ଜିଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତାଙ୍କ ମନକୁ ଛୁଇଁଲା ଭଳି ସଜ ତିଆରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଆଜି ଯାହା ଜଣାଶୁଣା ଟିକେ ତଳେଇ ଦେଖିଲେ ତା' ଯୁବସମାଜର ମନଲାଖି ହୋଇପାରିଛି ବୋଲି ଜିଁଇଛି ତାହା ଜଳ ଜଳ ଦିଶିବ ।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଏବେଯାଏ କେବଳ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷାରେ ଏକ ବିଷୟ ଭାବେ ପଢ଼ାଯାଉଛି । ଇଂରାଜୀ ମିଡ଼ିଅମ ସ୍କୁଲ ହେଲେ ସେତକ ବି ଢିଲା । ଥାନା କି କଚେରିକି ଛାଡ଼ି ଆଉ ଶାସନ ଏଥିରେ ହେଉନାହିଁ । ଆମ ଭାଷାରେ କାର୍ଟୁନ ଚ୍ୟାନେଲସବୁ କିମ୍ବା ନ୍ୟାସନାଲ ଜିଓଗ୍ରାଫିକ ଭଳି ଅନେକ ସାଇଟ ଅନୁଦିତ ହେଉନାହିଁ । ପିଲେ ଯାହା ଦେଖି ଶିଖିଲେ ସେ ଇଂରାଜୀ ନହେଲେ ହିନ୍ଦୀ । ତେଣୁ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳ, ଲୋକ, ଚଳଣି, ଭାଷାରେ ଭାବ ଦିଆନିଆ, ଶିଖିବା ଆଦି କୌଣସି ମତେ ହେଉନାହିଁ । ନବୀନ ପିଢ଼ି ଯେ ଓଡ଼ିଆ ବିମୁଖ ତା' ଲାଗି ଦାୟୀ ତାଙ୍କ ପରିବେଶ ଗଢ଼ିଥିନା ଗଢ଼ାଳିଗଣ । ଯଦି ପିଲାଙ୍କ ମନକୁ ଛୁଇଁବା ଭଳି ମିଡ଼ିଆ ତିଆରି ନ ହୁଏ, ଯଦି ଯୁବସମାଜ ନିଜ ଭାଷାରେ ତା' ମନମୁତାବକ ଚିଜ ନ ପାଏ ତାହେଲେ କେବଳ ଭାଷା ପାଇଁ ତୁଚ୍ଛା ଆବେଗ ଭୁଇଁରୁ ଉଧେଇବ ନାହିଁ । ଜଗତର ପାଞ୍ଚଟି ଛାମୁଆଁ ଭାଷା ଆଡ଼େ ଦେଖିଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ ସେ ଭାଷାରେ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଆନିମେସନ, କାର୍ଟୁନ ଆଦି ହେଉ କି ବୁଢ଼ାଙ୍କ ପାଇଁ ଅବସର ବିନୋଦନ ହେଉ, ସବୁ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଥୁଆ ଅନେକ ଉପାଦାନ । ବହି ହେଉ, ରେଡ଼ିଓ, ଟିଭି, ଥିଏଟର ହେଉ କିମ୍ବା ମୋବାଇଲ-କମ୍ପୁଟର-ଇଣ୍ଟରନେଟ ଭଳି ଡିଜିଟାଲ ମିଡ଼ିଆରେ ସବୁରି ଲାଗି କେତେ କଣ ଭରି ରହିଛି । ଶାସନ ହେଉ କି ମନୋରଞ୍ଜନ ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ଉପାଦାନ ମୌଳିକତା ଥାଇ ନିଜ ଭାଷାରେ ରଖିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ପ୍ରତିଟି ଉନ୍ନତ ସମାଜରେ କାଳେ କାଳେ ହେଜିଛି । ଏ ବିଷୟଟି ଖବରକାଗଜ, ଟିଭି ଓ ଅନ୍ୟ ମିଡ଼ିଆ ବା ସରକାର ହେଜି ଏ ଦିଗରେ କାମ ଆଗେଇଲେ ସିନା ସମାଜରେ ବୁଢ଼ା ଆଉ ପିଲାଙ୍କ ଭିତରେ ମିଳାମିଶା ରହିବ ।

ସଂଗୃହିତ : ସୁଭାଶିଷ ପାଣିଗ୍ରାହୀ



© 2006–2019 C–DAC.All content appearing on the vikaspedia portal is through collaborative effort of vikaspedia and its partners.We encourage you to use and share the content in a respectful and fair manner. Please leave all source links intact and adhere to applicable copyright and intellectual property guidelines and laws.
English to Hindi Transliterate