অসমীয়া   বাংলা   बोड़ो   डोगरी   ગુજરાતી   ಕನ್ನಡ   كأشُر   कोंकणी   संथाली   মনিপুরি   नेपाली   ଓରିୟା   ਪੰਜਾਬੀ   संस्कृत   தமிழ்  తెలుగు   ردو

ନେଳି ଟୋପି

ନେଳି ଟୋପି

ଉପକ୍ରମ

ପଶ୍ଚିମଘାଟ ପର୍ବତମାଳାର ପାଦ ଦେଶରେ ଶଙ୍ଖଗ୍ରାମ ନାମକ ଏକ ପଲ୍ଲିରେ ଜୟକୁମାର ନାମକ ଯୁବକ ଥାଏ । ତା’ର ଗୋଟିଏ ନୌକା ଥାଏ । ସେହି ନୌକାରେ ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ନଦୀ ପାରି କରାଏ । କିଏ ଗୋଟାଏ ପଇସା ଦିଏ ତ ପୁଣି କିଏ ତାକୁ ମୁଠିଏ ଚାଉଳ ଦିଏ । ଯାତ୍ରୀ ନଥିବା ବେଳେ ସେ ନୌକାରୁ ଜାଲ ପକାଏ । ମୋଟାମୋଟି ଜୟକୁମାର ସେଥିରେ ଚଳୁଥାଏ ।

ଦିନେ ସେ ଦେଖିଲା, ତା’ ନୌକାର ତଳି ପଟାଟି ଧିରେ ଧିରେ ଘୋରି ହୋଇ ଗଲାଣି । କିଛିଦିନ ପରେ ପଟା ନ ବଦଳାଇଲେ ବିପଦ ହେବ ଜାଣି ସେ ଖଣ୍ଡିଏ ଭଲ କାଠର ସନ୍ଧାନରେ ବଣରେ ପଶିଲା ।

ବର୍ଣ୍ଣନା

ସେ ବଣ ଯେପରି ବିସ୍ତୃତ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଘଂଚ ମଧ୍ୟ । ଜୟକୁମାର ଗୋଟିଏ ଉପଯୁକ୍ତ ଗଛ ଖୋଜି ଖୋଜି ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥାଏ । କେତେବେଳେ ସଞ୍ଜ ହେଲାଣି, ସେ ବିଷୟରେ ତା’ର ହେତୁ ନଥାଏ । ହଠାତ୍ ସେ ବୁଝିଲା କି ସେ ବଣ ଭିତରେ ଏତେ ଦୂର ଆସିଗଲାଣି ଯେ ଭୋର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବାଟ ଠାବ କରି ବାହାରକୁ ବାହାରିଯିବା କାଠିକାର ପାଠ ।

ତଥାପି ସେ ଏଣେତେଣେ ଦୌଡାଦୌଡି କରି ବାଟ ପାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କଲା । ଫଳରେ ସେ ଆହୁରି ଅଧିକ ହାଲିଆ ହୋଇଗଲା । ତେଣେ ଅଳ୍ପ ଦୂରରୁ ଗୋଟାଏ ବାଘର ରଡି ଶୁଭିଲା । ସେ ରଡିରେ ତା’ ହାଲୁକ ଶୁଖିଗଲା । କେମିତି ହେଲେ ନିରାପଦରେ ରାତିଟି ସେ ବିତାଇବ ସେହି ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ତା’ ଆଗରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ସେ କେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବ! ଗୋଟିଏ ଗଛ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଇ ଯେତେଦୂର ଆଖି ପାଇଲା ସେ ଅନାଇ ଦେଖିଲା, କାହିଁ ଗାଁ ଗଣ୍ଡା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ । ଏଣେ ଅନ୍ଧାର ବି ଘନ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ । ତା’ପରେ ସେ ଭୀଷଣ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଲା । ଦୈବାତ୍ ତା’ଆଖି ଗୋଟାଏ ବାଉଁଶ ଝାଡ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲା । ସେ ଦେଖିଲା କ୍ଷୀଣ ଭାବରେ ଧୂଆଁ ଉପରକୁ ଉଠୁଛି ।

ଗଛରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଜୟକୁମାର ସେହି ବାଉଁଶ ଝାଡ ଆଡେ ଚାଲିଲା । ଦେଖିଲା, ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ଘର ରହିଛି । ସେହି ଘର ଦେଖି ତା’ ପିଣ୍ଡରେ ଟିକେ ପ୍ରାଣ ପଶିଲା । ସେ ଧିରେ ଧିରେ ଘରର କବାଟରେ ହାତ ମାରିଲା । ଜଣେ ବୁଢା କବାଟ ଖୋଲିଲା  ।

ଜୟକୁମାର ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, “ଆଜ୍ଞା, ଖଣ୍ଡିଏ କାଠ ପାଇଁ ବଣ ଭିତରେ ପଶିଥିଲି ଯେ, ବାଟବଣା ହୋଇ ଏଣେ ତେଣେ ବୁଲୁଛି । ଏଠି ପାଖରେ ଗାଁ ଗଣ୍ଡା କିଛି ଅଛି?”

ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ବୁଢା କହିଲା, “ଚାରି ପାଞ୍ଚକୋଶ ଭିତରେ ତ କିଛି ବି ନାହିଁ ।”

ଜୟକୁମାର ପୁଣି ବିନୟ ଭାବରେ କହିଲା, “ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ପକ୍ଷରେ ଚାରି ପାଞ୍ଚକୋଶ ବାଟ ଯିବା ତ ଆଦୌ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ତେଣୁ ମୋତେ ଦୟାକରି ରାତିକ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ?”

ତା’ କଥା ଶୁଣି ବୁଢା କହିଲା, “ହଉ, ଭିତରକୁ ଆସ ।” ଜୟକୁମାର ଭିତରେ ପଶିବା ମାତ୍ରେ ବୁଢା କବାଟ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା ଓ ତା’ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସବୁ କଥା କହିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ବୁଢୀ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପରଶି ଦେଲା । ଜୟକୁମାର ସେଭଳି ସୁଖାଦ୍ୟ ଆଗରୁ କେବେବି ଖାଇ ନଥିଲା ।

ସେ ଘରର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଜୟକୁମାର ପାଇଁ ବୁଢାବୁଢୀ ମଶିଣା ପାରିଦେଲେ । ଜୟକୁମାର ଶୋଇଲା ସତ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତାକୁ ନିଦ ମୋଟେ ହେଲା ନାହିଁ । ଏ ବଣ ଭିତରେ ବୁଢାବୁଢୀ ଏପରି ସୁଖାଦ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି ବା କିପରି? ସେ ଏହିକଥା ଭାବି ଭୀଷଣ ବିସ୍ମୟ ଅନୁଭବ କଲା ।

ଠିକ୍ ମଝି ରାତିରେ ସେ ଦେଖିଲା, ବୁଢା ଧିରେ ଧିରେ ଗୋଟିଏ କାଠ ପେଡି ଖୋଲୁଛି । ପେଡି ଖୋଲି ବୁଢା ତହିଁ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ନେଳି ଟୋପି ବାହାର କରି ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇଲା ଓ କହିଲା, “ରାଜାଙ୍କ ରୋଷେଇଘର!” ଏତିକି କହି ସେ ବୁଢା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।

ଏହା ପରେ ବୁଢୀ ଆସି ପେଡି ଖୋଲି ଆଉ ଖଣ୍ଡିଏ ଟୋପି କାଢି ତାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇ ସେଇ ଏକା କଥା କହିଲା ଓ ସେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।

ଏସବୁ ଜୟକୁମାରକୁ ଯେତିକି ବିସ୍ମୟ ଲାଗୁଥାଏ, ସେତିକି କୌତୁହଳ ବି ଲାଗୁଥାଏ । ସେ ଉଠିଯାଇ ପେଡି ଖୋଲି ଦେଖିଲା, ଆହୁରି ଖଣ୍ଡିଏ ନେଳି ଟୋପି ରହିଛି । ସେ ଖଣ୍ଡିକ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇ ସେ ବି କହିଲା, “ରାଜାଙ୍କ ରୋଷେଇଘର!” ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତା’ ମୁଣ୍ଡ କେମିତି ହୋଇଗଲା । ମନେ ହେଲା ତାକୁ କିଏ ଅବା ବିଜୁଳି ବେଗରେ କୁଆଡେ ଉଡାଇ ନେଉଛି । ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପରେ ଆଖି ଖୋଲି ସେ ଦେଖିଲା, ସେ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ରୋଷେଇ ଘର ଭିତରେ ଠିଆ ହୋଇଛି । ବୁଢା ବୁଢୀ ତା’ ଆଗରେ ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ବୁଜୁଳା ବାନ୍ଧୁଛନ୍ତି । ତାକୁ ଦେଖି ବୁଢା ବୁଢୀ ଚଟାପଟ୍ ଟୋପିଟିମାନ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇ କହିଲେ, “ଦୁମୁକା ବଣ, ଦୁମୁକା ବଣ!” ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସେ ଦୁହେଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।

ଜୟକୁମାର ରାଜାଙ୍କ ରୋଷେଇ ଘରେ ଯାହା କିଛି ବି ଥିଲା ମନ ଇଚ୍ଛା ଖାଇଲା । ହଠାତ୍ ତା’ ଆଖିରେ ପଡିଲା କୌଣସି ପାନୀୟ । ସେ କୌତୁହଳୀ ହୋଇ ତାକୁ ପିଇ ଦେଲା । ତାହା ଥିଲା ମଦ । କିଛି ସମୟ ଭିତରେ ସେ ନିଶାରେ ଭୋଳ ହୋଇ ଗୀତ ବୋଲି ତଳେ ପଡି ଚେତା ହରାଇଲା । ଯେତେବେଳେ ତା’ ଚେତା ଫେରିଲା, ସେ ଦେଖିଲା ତାକୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ହାଜର କରା ହୋଇଛି ।

ଜଗୁଆଳିମାନେ କହିଲେ “ମହାରାଜ! ରାତି ପରେ ରାତି ଯେଉଁ ଯାଦୁକର ଡାକୁ ଛାମୁଙ୍କ ମଣୋହି ଘରୁ ଚୋରି କରୁଥିଲା, ଇଏ ସେଇ ଡାକୁ । ଆମେ ତାକୁ ମାଡି ବସି ଧରିଛୁ ।”

ଏହା ଶୁଣି ସେ ରାଜା ହୁକୁମ୍ ଦେଲେ, “ନେଇଯାଅ । ଏହାକୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ ଦିଅ ।”

ସେତେବେଳେ ଡାକୁମାନଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡିଏ ଶକ୍ତ କାଠରେ ବାନ୍ଧି ତା’ ଚାରିପଟେ ଅନ୍ୟ କାଠକାଠିରେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ତାକୁ ମରା ହେଉଥିଲା । ଜୟକୁମାରକୁ ବଧ ଭୂମିକୁ ନେଇଯାଇ ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା । ଯାଦୁକର ଡାକୁକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଶହ ଶହ ଲୋକ ଆସିଥାନ୍ତି ।

ଜୟକୁମାର ଏଥର ବୁଝିଲା, ମୃତ୍ୟୁ ତା’ର ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ । ରାଜକର୍ମଚାରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୋର ଅନ୍ତିମ ଇଚ୍ଛା କିଛି ଅଛି?”

ଜୟକୁମାର କହିଲା, “ମୋର ଗୋଟିଏ ନେଳି ଟୋପି ରୋଷେଇ ଘରେ ପଡିଥିବ । ତାହା ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ । ତାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇ ମୁଁ ମରିବାକୁ ଚାହେଁ ।”

ତା’ର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ହସିଲେ । ଜଣେ ଦୁଇଜଣ କର୍ମଚାରୀ ଦୌଡିଯାଇ ଟୋପିଟି ନେଇ ଆସି ଜୟକୁମାର ମୁଣ୍ଡରେ ଥାପିଲେ ଓ ତା’ପରେ କାଠ ସ୍ତୁପରେ ନିଆଁ ଧରାଇ ଦିଆଗଲା ।

ଜୟକୁମାର କହିଲା, “କୃଷ୍ଣଗିରି!” ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଯେଉଁ କାଠରେ ସେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା, ସେ କାଠ ସମେତ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ଓ କୃଷ୍ଣଗିରି ପାହାଡ ଉପରେ ପହଁଚିଲା । ସେ ପାହାଡ ତା ଗାଁ ପାଖରେ ।

ଜଣେ ଗ୍ରାମବାସୀ ତାକୁ ଦେଖି ପକାଇ ପଚାରିଲା, “କିହୋ, ଇଏ କ’ଣ?”

ଜୟକୁମାର କହିଲା, “ଆରେ ଭାଇ, ଏ ନୌକାର ତଳିପଟା ପାଇଁ ଏ ଖଣ୍ଡିକ ଖୋଜି ବାହାର କଲି । କାଳେ କଷ୍ଟ ହେଲେ ପକାଇଦେଇ ଆସିବି, ତେଣୁ କେତେକ ଲୋକଙ୍କୁ କହି ଏହା ମୋ ପିଠିରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲି ଓ ନେଇ ଆସିଲି ।”

ସେ ଗ୍ରାମବାସୀଟିର ସାହାଯ୍ୟରେ ଜୟକୁମାର କାଠଟି ଖୋଲି ଘରକୁ ନେଇ ଆସିଲା ଓ ଦେଖିଲା, ତାହା ବାସ୍ତବିକ ବହୁତ ଶକ୍ତ ସୁନ୍ଦର କାଠ ।

ପଶ୍ଚିମଘାଟ ପର୍ବତମାଳାର ପାଦ ଦେଶରେ ଶଙ୍ଖଗ୍ରାମ ନାମକ ଏକ ପଲ୍ଲିରେ ଜୟକୁମାର ନାମକ ଯୁବକ ଥାଏ । ତା’ର ଗୋଟିଏ ନୌକା ଥାଏ । ସେହି ନୌକାରେ ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ନଦୀ ପାରି କରାଏ । କିଏ ଗୋଟାଏ ପଇସା ଦିଏ ତ ପୁଣି କିଏ ତାକୁ ମୁଠିଏ ଚାଉଳ ଦିଏ । ଯାତ୍ରୀ ନଥିବା ବେଳେ ସେ ନୌକାରୁ ଜାଲ ପକାଏ । ମୋଟାମୋଟି ଜୟକୁମାର ସେଥିରେ ଚଳୁଥାଏ ।

ଦିନେ ସେ ଦେଖିଲା, ତା’ ନୌକାର ତଳି ପଟାଟି ଧିରେ ଧିରେ ଘୋରି ହୋଇ ଗଲାଣି । କିଛିଦିନ ପରେ ପଟା ନ ବଦଳାଇଲେ ବିପଦ ହେବ ଜାଣି ସେ ଖଣ୍ଡିଏ ଭଲ କାଠର ସନ୍ଧାନରେ ବଣରେ ପଶିଲା ।

ସେ ବଣ ଯେପରି ବିସ୍ତୃତ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଘଂଚ ମଧ୍ୟ । ଜୟକୁମାର ଗୋଟିଏ ଉପଯୁକ୍ତ ଗଛ ଖୋଜି ଖୋଜି ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥାଏ । କେତେବେଳେ ସଞ୍ଜ ହେଲାଣି, ସେ ବିଷୟରେ ତା’ର ହେତୁ ନଥାଏ । ହଠାତ୍ ସେ ବୁଝିଲା କି ସେ ବଣ ଭିତରେ ଏତେ ଦୂର ଆସିଗଲାଣି ଯେ ଭୋର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବାଟ ଠାବ କରି ବାହାରକୁ ବାହାରିଯିବା କାଠିକାର ପାଠ ।

ତଥାପି ସେ ଏଣେତେଣେ ଦୌଡାଦୌଡି କରି ବାଟ ପାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କଲା । ଫଳରେ ସେ ଆହୁରି ଅଧିକ ହାଲିଆ ହୋଇଗଲା । ତେଣେ ଅଳ୍ପ ଦୂରରୁ ଗୋଟାଏ ବାଘର ରଡି ଶୁଭିଲା । ସେ ରଡିରେ ତା’ ହାଲୁକ ଶୁଖିଗଲା । କେମିତି ହେଲେ ନିରାପଦରେ ରାତିଟି ସେ ବିତାଇବ ସେହି ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ତା’ ଆଗରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ସେ କେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବ! ଗୋଟିଏ ଗଛ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଇ ଯେତେଦୂର ଆଖି ପାଇଲା ସେ ଅନାଇ ଦେଖିଲା, କାହିଁ ଗାଁ ଗଣ୍ଡା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ । ଏଣେ ଅନ୍ଧାର ବି ଘନ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ । ତା’ପରେ ସେ ଭୀଷଣ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଲା । ଦୈବାତ୍ ତା’ଆଖି ଗୋଟାଏ ବାଉଁଶ ଝାଡ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲା । ସେ ଦେଖିଲା କ୍ଷୀଣ ଭାବରେ ଧୂଆଁ ଉପରକୁ ଉଠୁଛି ।

ଆଧାର: ଓଡ଼ିଆ ଗପ



© 2006–2019 C–DAC.All content appearing on the vikaspedia portal is through collaborative effort of vikaspedia and its partners.We encourage you to use and share the content in a respectful and fair manner. Please leave all source links intact and adhere to applicable copyright and intellectual property guidelines and laws.
English to Hindi Transliterate