অসমীয়া   বাংলা   बोड़ो   डोगरी   ગુજરાતી   ಕನ್ನಡ   كأشُر   कोंकणी   संथाली   মনিপুরি   नेपाली   ଓରିୟା   ਪੰਜਾਬੀ   संस्कृत   தமிழ்  తెలుగు   ردو

ଗ୍ରାମ ପଥ

କବି ପରିଚୟ

କବି ବିନୋଦ ଚନ୍ଦ୍ର ନାୟକ(୧୯୧୯ – ୨୦୦୩)ଙ୍କ ଜନ୍ମ ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ତେଲୀପାଲି ଗ୍ରାମରେ I ଓଡ଼ିଆ କାବ୍ୟ ପରମ୍ପରାରେ ସେ ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ ରୋମାଣ୍ଟିକ କବି । ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା, ନୀଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଉପତ୍ୟକା, ନନ୍ଦାଦେବୀ, ଇଳାବୁର ତଥା ସରୀସୃପ ଇତ୍ୟାଦି କବିତା ସଂକଳନ ପ୍ରଧାନ । ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ 'ସରୀସୃପ'କବିତା ସଂକଳନ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରଷ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ।

କବିତା

ଦୂର ତାଳବଣ ଆକାଶେ ଶୁଣାଏ

ମାଟିର କବିତା କିସେ

ଏ ଗ୍ରାମର ପଥ ତହିଁ ଦିଗନ୍ତେ ମିଶେ ।

କ୍ଷେତ ପରେ କ୍ଷେତ,

କାଶଫୁଲ ଆଉ –

ବେଣାରେ ଜଟିଳା ପାଟ,

ପାଟ ପରେ ବଣ ବଣ ପାରି ହେଲେ

ମାମୁଁ ଘର ଗାଁ ଦିଶେ ।

ପଥର ସେ ପାଖେ ବୁଣା ହରଡ଼ା ଓ ବୁଟ,

ଆଗରେ ଚାରଣ ପଡ଼ିଆ ଗୋରୁର ଗୋଠ

ଶିମୁଳି ଶାଖାରେ

ବାହୁନେ କପୋତୀ

‘ଉଠ୍ ପୂତା ଉଠ୍

ପୂରିଲାଣି ମାଣ',

ଏ ପାଖେ କଇଁର ପୋଖରୀ ଗାଧୁଆ ତୁଠ ।

ଭୁଆସୁଣୀ ମାଜେ ପାଦର ପାହୁଡ଼ା ଏଥି

ମୁକୁଳା ବେଣୀରେ ପଖାଳେ ଦେଇଣ ମେଥି,

ନଣନ୍ଦ ତାହାର

ଅଧିକ ଚତୁରୀ

ଗାଲାଜୋର ହଳଦୀ ମାଖେ

ହଲିଲା ପାଣିରେ ମୁହଁର ଛାଇକି ଦେଖେ ।

ପୋଇଶାଗ ଆଉ ପାଣିକଖାରୁର ଲତା

ମାଡ଼ି ମାଡ଼ି ଆସି ଟପିଲାଣି ଘର ମଥା,

ସଜନାର ଶାଖୁଁ

ଝରିପଡ଼େ କେତେ ଫୁଲ

ବାଡ଼ ଦେହେ ପୁଣି ଅପରାଜିତାର ଛଟା ।

ସେଇ ପଥେ, ଫେରେ ଗ୍ରାମବଧୂ ସାରି

ସକାଳ ସ୍ନାହାନ ଏକା

ଧୂଳିରେ ଆଙ୍କି ସଜଳ ଚରଣ ରେଖା

ମାଆ ବୋଲି ଥରେ

ଡାକିବାକୁ ପ୍ରାଣ ଲୋଡ଼େ,

ପୃଥିବୀର ସମ ସହନଶୀଳା ସେ

ଅସୀମ କରୁଣାବତୀ

ନୟନେ ଶତେକ ଯୁଗର ବେଦନା ଲେଖା ।

ଏ ପଥେ ଗ୍ରାମର ତରୁଣ ବିଦେଶ ଯାଏ

ଲେଉଟ ପଥକୁ ନୁତନା ଘରଣୀ

ଆକୁଳେ ଅନାଇ ଥାଏ ।

କି ବାରତା ତାରେ ଆଣେ

କିଏ ଜାଣେ

ଆଧାର ଲୋଭୀ ଏ କାକା !

ଏ ଗ୍ରାମଦେବତୀ

ସେ ବ୍ୟଥା ବୁଝେ କି ହାଏ !!

ଏ ପଥରେ ଗ୍ରାମେ ପ୍ରବେଶ ହୁଅଇ ବଧୂ

ବିତରି ବୁକୁର ମମତା ମୁଖର ମଧୁ

ପୂଅ ଝିଅ ନାତି ନାତୁଣୀରେ ରଖି

ମଶାଣି ଏ ପଥେ, ଫେରେ

ଆସିବା ଜନର ସାକ୍ଷୀ ଏ ପଥ

ଫେରିବା ଜନର ବନ୍ଧୁ ।

ଜନ୍ମ ଏ ପଥେ ଢାଳଇ ରଜତ ମାୟା

କୁମାରୀ ଦଳର ମିଳିତ କଣ୍ଠୁ

ସଙ୍ଗୀତ ଉଠେ ଆହା,

ଧାନ କ୍ଷେତେ ଚଳେ

କୃଷକ ତରୁଣ

ରାତ୍ରି ଶୟନ ପାଇଁ

ପ୍ରାନ୍ତର ଡେଇଁ ଧାଏଁ ଦେଖ ଦେଖ

ଭସାଣି ମେଘର ଛାୟା ।

ଧୂଳି ଘର ଛାଡ଼ି ଏ ପଥେ ଚଳଇ

ଶାଶୁଘର ଗାଆଁ ଝୁଅ

ମାଆର ପଣତେ ବନ୍ୟା ରଚଇ

ଅମାନିଆ ଆଖି ଲୁହ ।

ଏ ପଥର ସ୍ନାତି ଚେତନା ଲେଖଇ

ସେ କେଉଁ ଜନମ କଥା ।

ଛାତି ଫାଟିଯାଏ କ୍ରନ୍ଦନେ ତାର

ବିଧାତା କି ପାଇଁ ଏ ବିଧାନ କଲା କୁହ !

ଶ୍ୟାମ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଉଲଙ୍ଗ ଶିଶୁସମ

ଏ ପଥ ଘୁମାଏ,

ନୀଳନଜୋଇ ଯଥା

ଛାୟାପଥ ମନୋରମ

ଗ୍ରାମ ଝରଣାରେ

ଲଙ୍ଗି ଏ ପଥ

ସରଗ ସୀମାକୁ ଧାଏଁ,

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସେ କି, ବିତରି କରୁଣାଧନ ।

ବନ୍ଦନା, ତତେ କରାଇ ରେ ଗ୍ରାମପଥ !

ବାଳକ ବେଳର ହେ ମୋର ପ୍ରିୟ ସାଥୀ,

ଅୟୁତ ଦଣ୍ଡବତ ।

 

ସୂଚନା

ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ପ୍ରକୃତିର ବର୍ଣ୍ଣନା ଦେବାରେ କବି ସିଦ୍ଧହସ୍ତ । ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସେ ଓଡ଼ିଆ କବିତାକୁ ଦେଶ, କାଳ ଓ ପାତ୍ରର ସୀମା ମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି । ସଂପୃକ୍ତ କବିତାଟିରେ ଓଡ଼ିଶାର ଗ୍ରାମ୍ୟଜୀବନର ମଧୁର ଚିତ୍ର ରହିଛି । ଗ୍ରାମପଥକୁ ଆଧାର କରି ରଚନା କରାଯାଇଥିବା ଏହି କବିତାଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟଗ୍ରାହୀ । କବିତାଟିର ଆବୁରିଗତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ୍ୟ ।

ଶବ୍ଦାର୍ଥ

ଶବ୍ଦ

ଅର୍ଥ

କାଶଫୁଲ

ଶରତ କାଳରେ ଫୁଟୁଥିବା କାଶତଣ୍ଡୀ ଫୁଲ

ବେଣା

ବିଲ ବଣରେ ପରିଦୃଷ୍ଟ ଉଦ୍ଭିଦ ବିଶେଷ

ପାଟ

ବହୁଦୂରକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ନିମ୍ନଭୂମି, ଯାହା ଚାଷ କିଆରିରେ ପରିଣତ ହୋଇନଥାଏ ।

ଭୁଆସୁଣୀ

ନୂଆବୋହୁ

ପାହୁଡ଼

ପାଦର ଅଳଙ୍କାର ବିଶେଷ, ପାଉଁଜ

କପୋତୀ

ମାଈ କାପ୍ତା ଚଢ଼େଇ

କପୋତୀର ଡାକ ବାହୁନିଲା ଭଳି ଶୁଭେ ।

ଆଧାର ଲୋଭୀ କାକ

ଲୋକ ବିଶ୍ଵାସ ଅଛି ଯେ, କୁଆ ଚାଳରେ ବସି କା କା ରାବି ଶୁଭବାରତାର ସୂଚନା ଦିଏ । ସେହି କୁଆକୁ ସେଥିଲାଗି ଚାଉଳ ଖାଇବାକୁ ଦିଆଯାଏ । ଏହି ଚାଉଳକୁ ଆଧାର (ଆଧାର) କୁହାଯାଏ ।

ଛଟା

ଶୋଭା

ଉଲଙ୍ଗ

ଉଲଗ୍ନ, ଲଙ୍ଗଳା

ଛାୟାପଥ

ରାତିରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ତାରା ଏକାଠି ଧଳା ମେଘ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଆକାଶର ଅଂଶ । ଏହା ଉତ୍ତରରୁ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଲମ୍ବିଥାଏ ଏବଂ ଓସାରିଆ ରାସ୍ତା ଭଳି ଦିଶେ ।

 

ଆଧାର - ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା ପରିଷଦ, ଓଡ଼ିଶା



© 2006–2019 C–DAC.All content appearing on the vikaspedia portal is through collaborative effort of vikaspedia and its partners.We encourage you to use and share the content in a respectful and fair manner. Please leave all source links intact and adhere to applicable copyright and intellectual property guidelines and laws.
English to Hindi Transliterate